Dreams for an Insomniac

Bawat karanasan ay may iniiwan sa ating aral. Here are some of the lessons I’ve learned from the pictorial:

One week before the pictorial, in full swing ang aking swim-bike-row routine. In fact, before the shoot, nag-swim pa ako. Pumped na ako.

Three days before the pictorial, na-finalize ko na ang mga costumes. Naisip ko na rin ang mga accessories to use in each segment. Excited na ako.

On the day of the pictorial, inisip ko na ang mga poses pero hindi ko ni-rehearse. I wanted it to be fresh. Hindi ‘yung mukhang aral. Prepared na ako.

Pictorial proper. After 20 shots, wala na akong magawang bago. Naubos na yata ang baon ko. I thought I was prepared. I guess, I was not prepared for 317 frames.

Lesson: Tama ang aking life guru na si Ate Vi. You can never can tell.

Dahil ako rin ang stylist ng shoot na ito, hinanap ko ang cole eye shadow for the leather and lace segment. Wala. Napilitan akong bisitahin ang HBC sa may palengke near my place. Ang tanging brand nila doon ay ang ineendorse ni Kris Aquino na San San cosmetics. Binili ko ang two-in-one na eye make up – black and pink. Later on nalaman ko na dark blue pala ‘yun. Pinatungan ko na lang ng dark brown contouring powder para mas umitim. Kalagitnaan ng shoot, namumula na ang mata ko. Na-irritate yata. Ang pula ng mata ko at nagluluha. Sa next segment ay parang naka-droga na ako dahil super pula na ng mata ko. Hindi mo na ito makikita sa pictures. Salamat sa red eye reduction.

Lesson: If it’s endorsed by Kris Aquino, it must be chaka.

Para mas flat ang tummy ko, two days before the shoot, hindi ako kumain ng rice. Dapat three days ‘yun kaya lang nagluto ng kare kare ang nanay ko. Hindi naman masarap na ipalaman ito sa tinapay kaya napakain ako ng not 1, not 2, but more cups of kanin nung gabing ‘yun. Gabi pa talaga di ba?!

On the day of the shoot, isang nilagang saba lang ang kinain ko. Ginutom ko talaga ang sarili ko sa ngalan ng America’s Next Top Model dream na ito.

Lesson: Hindi lahat ng kumakalam ang sikmura ay nagdarahop. ‘Yung iba, tulad ko, ay malandi lang.

Isa sa mga pangarap ni Aileen ay ang mag-Reyna sa Santacruzan. Salamat sa Hermana Mayor ng Felizana Subdivision sa Cavite na si Tita Glo (nanay ng kaibigan namin na si LC), nabigyang katuparan ito nitong nakaraang Mayo. Isa itong Have It All moment. Aileen Garcia, Reyna Emperatriz at 37.

Tinanong niya ako kung ano naman ang nasa “Bucket List” ko. Ito ang ilan sa mabilis na pumasok sa aking isip: Gusto kong gumawa ng isang film (kahit short film lang), umakyat ng bundok (‘yung medyo mataas na bundok ha), sumali sa isang triathlon (sana maging regular na ang training ko), at dahil may napapansin ako mga cuts sa abdomen area ko, gusto ko sanang madocument ito.

Ang mga sumusunod na visuals ay hindi pwede sa mga mahihina ang puso. At sikmura.

Maong and Me

Homage to Brokeback Mountain (pwede ring macho dancer circa 80’s)

Suspenders of Disbelief

Malong-Guy. Ang pang-maharlikang malong na ito ay regalo ni Pea. Mwahbyu.

INDI Bench Model (hINDI kasali)

Red and Ready to Go (Abu sayyaf waiting for ceasefire to cease)

Leather and Lace (sinapiaan ako)

DRAGonboat Paddler Ako

Thank you to Jay for making this America’s Next Top Model dream come true. If you want to know more about Jay and his craft or if you want to set an appointment with him, please go to www.jayplogman.com.

You can never be too old to do what you want to do.

This is my Have It All moment. Wally Labajo, Porn Star at 35.

December 24. Pabalik na kami dapat sa Manila. Pero dahil that day lang nag-clear ang sky, nag-decide kami na mag-extend at bisitahin ang isa pa sa three major islands ng Batanes – Sabtang. Hindi na kasi namin alam kung kailan pa kami mapapadpad sa lugar na ito kaya nilubos na namin. Actually, the other day pa kami dapat nakapunta doon kung maayos lang ang panahon. Pero dahil Batanes has rainy-windy the whole year, affected ang biyahe ng boats na tatawid sa Sabtang.

Kahit maaliwalas na ang langit, hindi pa rin kalmado ang dagat. Maalog ang bangka. Naglabasan tuloy ang pawis at kinain ni Pea. Sobrang naawa ako sa kanya. Pagdating sa daungan ng Sabtang, nag-instant noodles muna kami sa isang sari-sari store. Medyo nakatulong kasi ang mainit na sabaw noong inatake siya ng motion sickness matapos ang hindi magandang pag-landing ng plane. After humigop ng sabaw, humilata muna siya sa gilid ng isang classroom. Ang classroom ay katapat ng San Vicente Ferrer church.

Ang simbahan ay katabi ng himpilan ng pulis. Dahil sa small town setting na ito, naging madali ang magtanong kung saan makakakuha ng sasakyan to go around the island. Nakakuha kami ng habal-habal. Dinala kami nito sa Chavayan. Along the way, maraming cliff-overlooking-the-sea landscape ang madaraanan mo.

Ang town ng Chavayan ay pwedeng ideclare na world heritage area. Ang daming well preserved Ivatan houses sa community na ito. Ang friendly pa ng mga kids na bigla na lang nagmano sa amin.

Hindi pa rin fully recovered si Pea kaya we checked in na sa five star hotel ng island, ang National School of Fisheries model house para sa Home Economics class. Ingenious ang beds dahil kapag tinanggal ang foam, pwede na rin itong low picnic table. Hindi rin matatawaran ang sheets na moon and stars ang prints. Walang aircon or fan , pero presko. Iniwan ko na muna siya dito para makapagpahinga. Dapat siguro sa next trip namin ay kasama sa schedule ang recovery period from motion sickness.

Hindi rin pinalampas ang postcard perfect na Nakavuyang Arc sa Morong. Ang beach sa area na ito ay simply pristine. Sa shores kasi ng Batan, may mga kalat na made in Taiwan.

May mga malalayo pang municipalities na pwedeng puntahan, pero dahil puro old Ivatan houses and cliffs overlooking the sea din ang attractions, umuwi na lang ako.

Nang magising si Pea, we had our first Noche Buena (read Noche Buena).

Patapos na ang panunuluyan nang dumating ako sa church. May special effects sa last scene. Ang parol na korteng shooting star ay nag-travel mula sa balcony papuntang altar. Pagdating sa tuktok ng belen, sinindihan ang paputok na fountain sa loob ng simbahan. Natilansikan ang buntot ng shooting star at nagliyab ito. Alert naman ang isang guy sa gilid ng belen. Pinatay niya ang apoy sa pamamagitan ng mahabang patpat. Hindi naman nag-panic ang mga tao. Tuloy ang misa.

The following day ay maaga kami sa pier to catch the first trip back to Batan. Christmas day ito. Ilang oras din kaming naghintay. May dumating na boat pero hindi pa sila agad aalis. Magsisimba daw muna sila. Nagsimba na rin kami ni Pea. Namangha ako sa misa kasi it was delivered in four languages (English, Tagalog, Ivatan, at ‘yung benediction ay Latin) at officiated by no less than the Bishop of Batanes. At dahil dito, very special ang first mass at first Christmas day namin ni Pea.

Pagbalik sa Batanes Resort, pahinga muna kami kasi hilo ulit si Pea sa boat ride. Around lunch time ay nakigulo kami sa town at na-witness namin ang ibang uri ng caroling. May mga naka-choir gowns na dala-dala ang image ng baby jesus at nananapatan sila. Buhay na buhay din ang pamamasko sa mga kamag-anak. Minsan nga ay isang jeep ang humihinto sa tapat ng isang bahay para mamasko. We had late lunch sa Cucina El Ivatan. Nagpasalamat at nagpaalam na rin kami kay JP after eating.

We walked back to the resort. It is always a joy to walk with Pea. We talk a lot kasi while walking. We also laugh a lot while walking. We even make okray while walking. Just like the trips we take, walking brings us closer to each other. Thanks for walking with me, Pea. And thanks for a very memorable Christmas in Batanes.

To Genes, Roger, Galarion family, JP, and Mrs. Ramos and family, as Ivatans would put it, Dios Mamajes (may God repay you for your kindness).

Noche Buena sa summer? Ano ba?! Marami sa mga ia-upload ko ang last year pa naganap. Sa sobrang katamaran ko ay naka-save lang ang mga stories/idea sa archives ng cellphone o kung medyo sinipag ay nasa laptop. Ito ang isa sa nakaimbak sa baul. 

Nagising na si Pea at gutom na siya. Naghanap kami ng makakainan. Nagtanung-tanong kami na parang sina Mary and Joseph na naghahanap ng matutuluyan. Walang bukas na kainan. At dahil bisperas ng Pasko, kahit ‘yung sari-sari store na malapit sa pier ay sarado na rin. May isa nakapagsabi na subukan daw namin na pumunta kay Mrs. Ramos, isang caterer. Natuntun namin ang bahay niya. Sa bintana palang ay nakita na namin ang various dining tables sa dapat ay sala ng kanyang bahay. Ang tanong na lang ay kung may pagkain ba. Nang bumulaga na si Mrs. Ramos sa bintana, sinabi namin sa kanya na nakansel ang huling biyahe pabalik ng Batan kaya kami ay napilitang magpasko dito sa Sabtang. Hindi pa rin maliwanag sa kanya kung bakit kami nasa tapat ng bintana niya. Finally, sinabi na namin na naghahanap kami ng makakainan at may nakapagsabi na subukan daw namin na pumunta sa kanya. Ang tanging nasabi ni Mrs. Ramos ay wala kaming isda. With gulat at tuwa ay nasabi namin na ok lang ‘yun. Umikot muna kami sa area. Umuwi sa room para magfreshen up. Bumalik kay Mrs. Ramos around

7:30

ng gabi. Bumulaga sa amin fried chicken, beef steak, Igado, sapin-sapin, cake, at tubig na lasang sprite (o baka naman Sprite talaga ‘yun). After kumain, hinanap namin si Mrs. Ramos. Nang kaharap na siya, hindi namin alam kung paano itatanong kung magkano ang bill. Parang nahulaan niya ang gusto naming tanungin. Sabi niya ay hindi siya naghihintay ng bayad kasi daw ay kung siya naman ang maiistranded, siguro ay ganoon din ang magiging pakikitungo sa kanya.

Mrs. Ramos, maraming salamat for making our first Noche Buena super special.

2007. Year of the Fire Pig (lechong baboy?). Kasabay ng sunog na kulay ay ang aking pagtaba. Mukhang in na in ako sa taong ito. Ano ba ang mga indicators na tumataba na nga ako?

1. I live in a five-floor walk up building. Lately, hinihingal na naman ako tuwing tatapat sa pinto ng unit ko na nasa third floor lang. Ang hingal factor na ito ang isa sa mga dahilan kung bakit ako nagkaroon ng sporty lifestyle. Noong super regular ang cardio ko, nawala na ang paghabol na ito sa paghinga. Pero ngayon, ang inhale-exhale ko habang kinukuha ang susi sa bag para buksan ang pinto ay maihahalintulad sa taong hinahabol ng pangit na rapist.

2. May shirt ako na parang niratrat ang edges at ang tela ay after isang laba, basahan na. Sa sobrang flimsy ng material, naka-hug siya sa katawan. Dati ay wala akong pakialam sa nature ng outfit na ito, pero ngayon, hindi ako nagkakanin para lang maisuot ito. At naka-inhale na ako forever while I’m wearing it dahil kung hindi, babakat ang tumubong salbabida sa waist ko.

3. Hindi pa man ako umaangkas sa pagbabalik ng skinny jeans, naaalarma na ako. Dahil ba sa mahirap itong isuot? Hindi rin. May friction kasi na nagaganap. Nagkikiskisan na ang hita ko.

4. Habang sinasabi ko sa class kung ano ang requirements ng next radio production, napansin ko ang dalawang girls na nag-uusap. Ito ang naulinigan ko. Tingnan mo si Sir oh, may double chin.

Sukdulan na ito.

Kailangang bumalik na ako sa dating routine (swim-run-bike at dragon boat training on the side). Kailangang maibalik na rin ang disiplina sa pagkain (one cup of rice in one day na lang ako ulit).  Kailangang magawa ko ito before mag-Victoria’s Secret fashion show 2007.

Nang mapanood ko ang Hihintayin Kita sa Langit (adapted from the classic Wuthering Heights), nasabi ko sa sarili ko na dapat kong mapuntahan ang burol na meeting place nina Richard at Dawn sa movie. At ngayon, ilang taon after kong mapanood ang nasabing movie, kasama ang Pea ng buhay ko, narating ko rin ang beautiful Batanes.

May tinatawag silang summer in December sa Batanes kaya naman nagdecide kami na pumunta doon before Christmas, pero parang na-late yata sa pagdating ang summertime. Masama ang panahon when we got there. Masama ang pakiramdam ni Pea dahil sa medyo rough landing. Minabuti namin na mamalagi na lang sa Batanes resort. Maganda ang view sa bintana. Preview siguro ito ng iba pang magagandang tanawin na makikita namin in the next couple of days.

Lunch ay sa resort pa rin. Naibigan namin ang beef nilaga. Malambot ang karne. Bakit daw? Nalaman namin na ang mga baka ay hindi pinagtatrabaho sa Batanes. Karaniwan itong nagfofrolic lang sa grassland (ang tawag nila ay Marlboro country) kasama ng mga kambing. So kawawa naman ang kalabaw? Hindi rin. Farming is not exactly a major source of income sa Batanes. Masarap ng buhay ng mga hayop sa Batanes until the day na kakatayin sila.

Dinner ay sa Cucina El Ivatan. One tricycle ride away ito mula sa tinirhan namin (P40.00). Ang mga tricycle doon ay tinetext para sunduin ang pasahero. Sosyal ang mga drivers dahil lahat sila halos ay may mga cellphones. Kung lalakarin ay around 20-25 minutes ang itatagal. Naibigan namin ang Pancit Cabagan na topped with poached egg. Interesting din ang Dinakdakan Maskara na parang Sisig. Tulad ng mga pagkain na sinubukan namin sa kanyang restaurant, ang owner nito na si JP ay hindi talaga taga-Batanes. Pinadala siya ng kanyang company doon para tapusin ang isang construction project. He fell in love with the place. Labag man sa kagustuhan ng kanyang pamilya, in 2004, he relocated himself. He put up Cicuna El Ivatan. Ngayon ay restaurant ito, pero in the coming months, he wants to turn it into a bar na magshoshowcase ng mga local performers. Good luck sa iyo, JP. Thanks for keeping us company.

Medyo makulimlim pa rin pero at least ay hindi na umuulan. Kasama si Roger (ang bayaw ng student ko na si Genes) at lulan ng van ng resort, inikot namin ang isa sa tatlong major islands ng Batanes – Batan island.

Pacita Abad Foundation. Her paintings evoke the vibrancy of life. She is truly Batanes’ pride.

Viewing deck sa Mahatao. Simply breathtaking.

Church

of

San Carlos

Borromeo in Mahatao. Declared as a National Cultural Heritage Treasure.

Lola Florestida in Ivana. She owns the oldest livable Ivatan house.

Church of San Jose de Obrero de Ivana is one of the oldest churches in Batan. It has ruins at the back of the existing structure.

Pagkatapos magbayad ng buwis sa munisipyo, napakiusapan ni Sunny (CCP researcher) na magbigay ng sample of their singing. Chibanyu ta taytu kamidya. Pakisilip at nandito kami. Isang harana type of a song ang binirit nila. 

Natsunami ang town of

Sungsung

noong 1953. Most of the residents ay narelocate sa

Mindanao

. Ghost town na daw ito.

Sa Barrio Itbud ng

municipality

of

Uyugan

matitikman ang Palek (alak na gawa sa tubo). Tatawuy naman ang tawag sa pantagay.

Place where they shot one of the scenes in Hihintayin Kita sa Langit.

Lunch at Gene’s sister. Venes ay laing na tuyo.

Uvud ay banana tuber with meat and fish (meatballs ang look).

Paco salad (when we tried going up mt iraya maraming paco).

Ang dahon sa plato ay Kabaya. Mas sturdy ito than dahon ng saging. Kapag may vunung (pabaon), lalo na kapag may special occasion like weddings or kahit nagpabuhos lang ng bahay, nakakalbo ang Chipujo (puno kung saan galing ang Kabaya leaf) dahil ito ang ginagamit para ibalot ang pagkain ng lahat ng mga tumulong.

Vulugan beach. Iba ang drama sa beach na ito. Hindi sand kung hindi bato ang makikita dito. Come to think of it, sa sobrang dami ng bato na nakita ko, pwede ko na ring tawaging BATOnes ang Batanes.

Mawawala ba ang lighthouse sa listahan ng dapat puntahan? Syempre, hindi. Ito ang lighthouse sa Basco.

May isa pang lighthouse sa Sabtang.

May kakaibang lighthouse naman ang mga taga-Mahatao. Isang pares nito ang dapat na naka-align ang ilaw para malaman ang tamang direction pabalik sa pampang.

Lately, isa akong palaboy. Nagpupunta ako sa kahit saan na pwedeng magcheck ng papers. Kapag nasa bahay kasi ako, nauuwi lang ako sa panonood ng TV o kaya ay sa paghihilik. Pinatos ko na ang

, McDo Philcoa, Chowking SM centerpoint (at foodcourt na rin ng mall na ito), Gateway foodcourt, library ng Lyceum, bleachers ng Amoranto pool. At oo, kahit hindi ako nagkakape, pinatos ko rin ang Gloria Jean’s Glorietta, Seattle’s Best Tomas Morato, Coffee Bean sa gilid ng Coliseum, Starbucks Gateway sa labas ng Rustan’s supermarket (libre kasi doon ang internet access), at ang isang coffee shop sa Greenhills. May kakaiba sa coffee shop na ito. May product sila na very unique. Sa lahat ng coffee addicts, i-try ninyo ito minsan.

Coffee alamid is Philippine civet coffee that comes from the sweetest cherries of the Philippine forests. The palm civets choose and eat these ripe cherries. The beans then fermented in the digestive system of the civets then excreted as whole beans. The farmers pick these civet droppings during coffee season. Experience the rarest coffee in the world. Coffee alamid.

So, sinubukan ko ba ito? Hindi nga ako nagkakape, gusto mo pa akong humigop ng katas ng ebak ng isang pusang gala? Hello?!

Of Plumbing and Men, ang una kong blog entry, ay una kong pinadala sa Philippine Daily Inquirer para sa Young Blood. Hindi siya napublish. Hindi man ito nailathala sa PDI, nakasama naman ito sa Gray, a compilation of gay writings ni Lina Jamison. Kahit naisakatuparan ko na ang isa sa aking mga life goals (ang maipublish ang kahit anong isinulat ko), hindi ako tumigil sa pagsulat.

Ginanahan pa ako lalo nang mag-enroll ako sa Gay Literature class ni Neil Garcia. Creative daw lagi ang reaction paper na ipinapasa ko sa kanya. Dahil wala akong literary theories na maibubula, nag-experiment ako sa paggawa ng reaction paper. Lagi kong nirerelate sa aking personal experiences ang mga pieces na pinapareview sa amin. I’m glad at nagustuhan ito ni teacher Neil. In fact, he invited me to submit an essay para sa next edition ng Ladlad. I’m so looking forward to this.

Ibang gana naman ang naramdaman ko when I got broken hearted. Naging outlet ko ang pagbuo ng blog. Ang proseso na pinagdaanan ko to come up with those after-the-break-up entries ay nagbigay sa akin ng clearer picture kung ano ang nangyari. Higit kong naintindihan ang lessons mula sa relationship ‘yun.

Nang “nawala” ako, maraming nag-text, tumawag (overseas call pa nga ‘yung iba), nag-email, nag-iwan ng message sa Friendster, para kamustahin ako at alamin kung bakit hindi na ako nagsusulat. Miss na daw nila ang mga kagaguhan ko. Nakakatouch ha. Nakakataba naman ng puso (very showbiz!) kapag nababasa ko ang mga comments ninyo sa mga entries.  Sa inyong lahat na tumatangkilik (feeling artista talaga?!) ng blog ko, maraming salamat. Flying kiss. Kaway. Flying Kiss. Kaway. Kaway. Flying Kiss.

Wala naman akong bibilhing school supplies, pero nahigop ako ng National Bookstore. Inisa-isa ko ang mga aisles sa pagbabakasakali na may item na susutsot sa akin at bibilhin ko naman. At may sumutsot nga. Sa shelf ng mga fiction, ang book na ang title ay parang sinulat ng isang bata ay dali-dali kong dinanampot at binayaran sa cashier. Ito ang ME TALK PRETTY ONE DAY ni David Sadaris. Chapter 1 pa lang ay laugh na ako ng laugh. Compilation ito ng mga  experiences ng author na sadya namang nakakatawa at nakaktuwa. Siya na ngayon ang bago kong inspiration sa paggawa ng blog.

—

Habang hinihintay ang spicy salpicao sa Worldtopps, nagbasa muna ako ng Preview. Cover nito ang mga Pantene girls — Angel, Dawn, Gretchen, at Ruffa. Pinakita ng magazine ang behind na scenes ng pictorial. Makikita doon ang bagahe ni Gretchen na naunang dumating sa set kesa sa kanya, ang pagme-make up ni former super model Lala Flores kay Dawn, ang pagtetelebabad ni Ruffa sa cellphone, at habang naghihintay ng kanyang turn kay Lala Flores, Angel was reading a David Sedaris book.

—

Naconfirm nito ang choice ko na babasahin. Feeling ko tuloy ako ang fifth Pantene girl. Wally Labajo, hailed most beautiful.